Je bent al jaren werkzaam in de zorg. Hoe heb jij de zorg zien veranderen door de jaren heen?
De zorg is continue in beweging, dat is iets wat bij mij past en maakt het ook boeiend. Toen ik begon na mijn HBO-V in 1995, lag de nadruk op het medisch handelen en minder aandacht voor preventie en zelfregie van de patiënt. Nu zie je een duidelijke verschuiving: zorg wordt meer patiëntgericht en er is meer aandacht voor samenwerking, technologie en zorg thuis. Ik zie dit terug in de verpleegtechnische handelingen die we tegenwoordig veilig in de thuissituatie kunnen uitvoeren. Patiënten hoeven niet meer in het ziekenhuis te verblijven wanneer hun chemo inloopt of ze een epidurale katheter hebben voor pijnbestrijding, patiënten met hartfalen worden thuis gemonitord via een app en krijgen hun medicatie thuis intraveneus toegediend. Dit zijn mooie voorbeelden waarin we daadwerkelijk inzetten op patiëntgerichte zorg en meer en meer samenwerken binnen de 1e, 2e en 3e lijn zorg.

Tegelijkertijd zijn de eisen en verwachtingen hoger geworden, zowel vanuit de cliënt als vanuit de organisaties. Dat vraagt om flexibiliteit en continue bijscholing van zorgprofessionals.

Van leidinggevende functie keerde je bewust weer terug ‘aan het bed’. Waarom?
Leidinggeven is leerzaam en uitdagend en ik heb veel mogen bijdragen op afdelingen als de IC en poliklinieken, maar op een gegeven moment miste ik het directe contact met de cliënt. Daar ligt toch de kern van de zorg; echt iets kunnen betekenen voor iemand in een kwetsbare situatie. Werken aan ‘het bed’ houdt me scherp en geeft me enorm veel voldoening. Het mooie is dat ik op dit moment door mijn functie als gespecialiseerd verpleegkundige binnen een Technisch Handelen Team, Instructeur Verpleegtechnisch Handelen en het lesgeven bij Omring en KMBV mijn ervaring, kennis en passie kan delen.

Heb je 1 moment uit je carrière als docent die je goed is bijgebleven?
Via KMBV verzorgde ik 2 jaar geleden bij een zorgorganisatie de scholing Trainen en toetsen van verpleegtechnische vaardigheden. Dit was een scholingstraject waarin de deelnemers eerst werden begeleid in het bekwaam worden in een flink aantal eigen vaardigheden. Hierna kregen zij de 3-daagde scholing aangeboden, waarin ze de skills aangereikt kregen om zelf een vaardigheidstraining te verzorgen en zelfstandig collega’s kunnen aftoetsen binnen hun organisatie. Na 2 trainingsdagen kwam ik voor de voorbereiding van de les iets eerder op locatie. Tot mijn verbazing was een groepje verpleegkundigen in het aangrenzende skillslab al vanaf 07.00 uur in de ochtend aan het oefenen met een aantal verpleegtechnische vaardigheden, als voorbereiding op de les. Wat ontzettend leuk vind ik het om te zien dat wanneer zo’n groep in de leerstand komt, ze samen gaan werken en kennis gaan delen buiten hun eigen locatie om. Prachtig om die groei mee te maken en wat krijg je hier als docent enorm veel positieve energie van!

Hoe inspireer jij als docent deelnemers tijdens een training/toetsing?
Ik probeer altijd de link te leggen tussen de theorie en de praktijk van alledag. Doordat ik zelf actief ben in het werkveld, weet ik precies waar collega’s tegenaanlopen. Ik gebruik soms voorbeelden uit de avonddienst die ik de avond voor de les heb gedraaid. Ik stel veel vragen en stimuleer om zelf met oplossingen te komen. Ook vind ik het belangrijk dat er een veilige sfeer is in mijn les, waarin fouten maken mag. Juist door samen te oefenen en te reflecteren, groeit zelfvertrouwen. En eerlijk is eerlijk: een beetje humor helpt altijd.

Wanneer er dan nog wat tijd overblijft naast al die leuke werkzaamheden, sta ik graag zelf aan het roer. Zo kan het voorkomen dat ik net proeves heb afgenomen of les heb gegeven op Texel of in Volendam en ik de volgende dag in die haven lig met ons bootje.